Eduardo Serrano
Jesienny amant

sierpień 2006

galeria zdjęć

Andres Eduardo Serrano Acevedo zagrał w 39 telenowelach. Seriale La heredera, Amazonas, El sol sale para todos (1985), Querida mamá i inne przeboje lat 70. i 80. Uczyniły z niego symbol telenoweli wenezuelskiej tej epoki. I kochało się w nim pół Wenezueli. Dziś wciąż nie osiągnął etapu serialowego dziadka - jego męski charm zagłusza wdzięk młodziutkiego amanta w Szmacianej lalce, w Soledad jest mężem i obiektem uczuć dwóch kobiet młodszych od siebie o 30 lat. A 30 listopada 2006 Eduardo Serrano skończy 61 lat. Ale synów ma w wieku wczesnoszkolnym: Miguel Eduardo ma lat dziewięć, a Leonardo Andrés - pięć. To oni są, jak sam twierdzi, głównym sekretem jego młodzieńczości. "A także moja żona Haidy Velasquez i moja praca. Poza tym dbam o higienę psychiczną. Staram się utrzymywać równowagę emocjonalną, pielęgnować dobre emocje, dobre wspomnienia, dobre myśli. Właściwie się odżywiam i nie oddaję nałogom. No, jedynym grzechem bywa papieros" - mówi Eduardo. Jak na faceta, który przebiera w rolach jak ulęgałkach, to chyba kokieteria...

Zapytany o najważniejsze telenowele, w których zagrał, Serrano natychmiast wymienia Amazonas z roku 1985 (pierwotną wersję znanego widzom serialu Trzy siostry, czyli Quirpa de tres mujeres). "Amazonas zdefiniowała moje życie zawodowe. Razem z Hildą Carrero, moją partnerką z planu, defilowaliśmy Piątą Aleją w Nowym Jorku, dla tysięcy osób. Ta parada do jeden z najwspanialszych momentów w moim życiu! Poza tym ważne były Simplemente María, Emilia (1980), Julia, Eternamente tuya, La inolvidable (1996), Mujercitas (1999), Viva la pepa, Juana, la virgen, kolumbijska Anita no te rajes (2005)". Po Anicie... zagrał w El cuerpo del deseo (2005), a obecnie gra w serialu RCTV El Desprecio.

Przez trzy lata mieszkał w Miami, skąd - jak twierdzi - przychodziły ciekawsze propozycje. Zresztą zdaniem Eduarda sytuacja telenoweli w Wenezueli jest bardzo zła. "Muszę z bólem stwierdzić, że ostatnio telenowela wenezuelska się zaniedbała. Po pierwszych odcinkach rezygnuje z plenerów i znów zamyka się w studiu. Przestała być konkurencyjna dla telenoweli meksykańskiej, kolumbijskiej czy kręconej na Florydzie. Aktorzy wypuszczani są na ring bez wsparcia ani solidnych reżyserów, ani solidnej szkoły dającej umiejętności. Dlatego nie są przekonujący w swych rolach. Wykonują jakąś potwornie powtarzalną pracę. Nie da się zaprzeczyć, że projekty telenowel są znakomite. I na tym się niestety kończy". Zapytany o dobrych młodych aktorów wenezuelskich Eduardo wymienia zaledwie trzy nazwiska: Jonathan Montenegro (W sidłach namiętności), Juan Carlos Alarcon i Daniela Alvarado. "Dziś aktorzy nie tworzą magicznych par, uwielbianych przez tłumy, bo są dobierani na podstawie jakichś idiotycznych badań marketingowych. Nie ma w tym duszy". Nie wiemy, czy Serrano traktowany jest w Wenezueli jako coś w rodzaju narodowego sumienia w kwestii seriali, czy też jest dyżurnym narzekaczem, w każdym razie wywiadów, w których wyraża się bardzo źle o kondycji telenoweli wenezuelskiej, udzielił bardzo dużo.

Uważa się za aktora w równym stopniu intuicyjnego co "technicznego": "Technika daje ci bezpieczeństwo, intuicja pozwala na większą kreatywność". Kiedy tworzy rolę, stara zagłębić się jak najbardziej w historię swej postaci, w przeszłość. "Kiedy nie mam danych, sam tę przeszłość sobie wymyślam". Czy jest wiecznym amantem? "Zawsze byłem aktorem. Bycie amantem to przypadek wynikający z warunków fizycznych, coś, co przemija. Bywałem amantem, gdy poprowadzenie roli w tym kierunku podpowiadała mi intuicja... albo sugerowali producenci". Kim jest aktor? "Sprzedawcą iluzji". Co ogranicza aktora w jego karierze? "Niesprawiedliwość i przeciętność".

Uważa się za człowieka spełnionego i szczęśliwego. "Kocham moją żonę, moje dzieci, moją rodzinę, jestem zakochany w życiu, w ludzkiej inteligencji, dobrej woli, pokoju." Zapomina krzywdy, pamięta jedynie, że bywał oszukiwany w interesach ("nie urodziłem się kupcem"). Stara się kierować w życiu logiką, jest cierpliwy ("niecierpliwość strasznie męczy"), a jego żona twierdzi, iż także przewidywalny. Czego oczekuje od życia w przyszłości? "Jestem zdrowy i wystarcza mi inteligencji, by cieszyć się z prostych rzeczy. A w trudnych momentach zawsze dążę do tego, by żyć w pokoju. O to staram się zawsze w mojej rodzinie". A jest to już jego kolejna rodzina. Z pierwszą żoną Mirthą Perez (Calypso) ma dorosłą już córkę Magaly Andreinę. Z drugiego małżeństwa - z Carmen Julia Álvarez (Cała ty), późniejszą żoną Daniela Alvarado i matką jego córki Danieli - nie miał dzieci. Z Haidy Velasquez ożenił się w roku 1995.

Jeden z dziennikarzy prosił go kiedyś o skojarzenia związane z aktorami, z którymi zdarzyło mu się pracować. Coraima Torres? "Siła". Ricardo Alamo? "Nieodgadniony. Taki ma sposób bycia". Elluz Peraza? "Stałość i elastyczność zarazem, bo to kobieta z niezwykłym talentem, która jednak przez całe życie walczyła z aktorstwem. Nie ma w niej nic z konformistki". Roberto Moll? "Talent aktorski". Natalia Streignard? "Naturalność, szczerość, brat-łata". Guillermo Perez? "Wiara, że wszystko się uda. I mocne dążenie do celu". Marialejandra Martin? "Sztuka miłości". Eva Blanco? "Same najlepsze słowa, jakie tylko można znaleźć w słowniku". Lupita Ferrer? "Jest dziwna, niełatwo ją poznać. To bardzo nerwowa kobieta".

kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć