Pablo Echarri
Amant po przejściach

październik 2005

galeria zdjęć

"Pobieramy się w styczniu 2006, bo to najwygodniejsze dla nas obojga" - oświadczyli przed miesiącem Nancy Duplaa i Pablo Echarri. Jeszcze nie wiedzą, czy zrobią to w tajemnicy przed prasą, czy też zaproszą cały świat. "Pobieramy się, choć dla nas to tylko formalność, podpis pod czymś, co od dawna jest skonsolidowane" - mówi Nancy. Są ze sobą od trzech lat, mają córkę, stanowią rodzinę, której członkiem jest jeszcze syn Nancy z pierwszego małżeństwa. Są szczęśliwi.

Pablo Daniel Echarri urodził się 21 września 1969 w Avellaneda. Pochodzi ze skromnej rodziny - matka wychowywała jego i jego siostrę Roxanę (dziś politologa), ojciec miał i ma kiosk z gazetami. Pablo dość długo nie wiedział, czego w życiu chce. W szkole rzemiosł artystycznych kształcił się na złotnika. Poza tym uczył się rysunku, trenował dżudo, sprzedawał biżuterię na ulicy i dżinsy w butiku. Tuż przed maturą uciekł ze szkoły i poszedł na kursy aktorstwa teatralnego. Jako 23-latek debiutował w telewizji w serialu Solo para parejas, a rok później dostał role koprotagonisty w Inconquistable Corazon. Potem przyszły inne telenowele: Por siempre mujercitas, Chiquititas, Mia, solo mia (z Andreą del Boca). W Los buscas de siempre (2000) grał już główną rolę, a partnerowała mu Nancy Duplaa. Żadna z tych telenoweli nie dorównała jednak popularności Resistire (2003), telenoweli nagrodzonej Premios Martin Fierro w dziewięciu kategoriach.

Do pracy nad Resistire Pablo przystępował po dwóch latach nieobecności w telewizji i w kiepskim stanie psychicznym. Krótko wcześniej zakończył się koszmar jego rodziny związany z porwaniem jego ojca. W wywiadach Pablo unikał słowa "porwanie", wolał mówić "ta sytuacja", "to, co się wydarzyło", "ten temat". "Wszyscy mnie pytają o to samo, czasem mam siłę odpowiadać, czasem nie. Wierzę, że dzięki ciosom od życia dojrzewamy. Staram się jednak nie myśleć o tym, co się zdarzyło. Może rzeczywiście przydałby mi się psycholog... To, co czułem, przez długie siedem dni, gdy nie było ojca, to negocjacje ze śmiercią. Tego już nie ma, minęło. Ale gdzieś w głębi pozostało. Trudno to wytłumaczyć, ale to tak, jakbym wiedział, czym jest śmierć. Mam poczucie, że na każdą decyzję mam mniej czasu. To musi być krótka piłka, wóz albo przewóz" - mówił Pablo. Czy zaczął być ostrożniejszy, zmienił swoje zwyczaje z obawy o bezpieczeństwo swoje i rodziny? "Nie powinno się odpowiadać na takie pytania. Ale co w ogóle można zrobić dla własnego bezpieczeństwa, jeżeli publikowane są zdjęcia twojej rodziny, zdjęcia domów, w których mieszka i tak dalej?".

Po Resistire sława Pabla, do tej pory ograniczona raczej do Argentyny, eksplodowała i w innych krajach. Choć tak naprawdę jego nazwisko było już znane wszędzie tam, gdzie docierała sława Natalii Oreiro. Pablo i Natalia byli parą przez sześć lat. Poznali się na planie telenoweli Inconquistable Corazon. Po czterech latach nastąpił pierwszy kryzys - plotkowało się o romansie Natalii z Ivanem Noble, wokalistą rockowego zespołu Los Caballeros de la Quema. Pablo i Natalia pogodzili się, choć pisano o jeszcze niejednej burzy w tym związku. Ostatecznie zerwali we wrześniu 2000 - gdy Pablo związał się z Nancy na planie Los buscas de siempre. Poznali się zaś dwa lata wcześniej, podczas pracy nad filmem El Desvio.

Drugim wspólnym filmem Pabla i Nancy są Zakochani. Najważniejsze w filmografii Pabla są jednak inne tytuły. Za rolę w Solo gente (1999) został nominowany do Srebrnego Kondora (argentyńskiego Oscara) dla najlepszego aktora. Film Plata quemada (2000), rekonstrukcji napadu na bank w 1965, nominowanej do Srebrnego Kondora w siedmiu kategoriach i nagrodzonego Goyą (hiszpańskim Oscarem) dla najlepszego filmu niehiszpańskiego. Pablo zagrał też w kilku thrillerach: No debes estar aqui (2002), El septimo arcangel (2003), Peligrosa obsesion (2004) czy Heroes y demonios (1999). Był też amantem w komedii romantycznej Alma mia (1999) razem z Araceli Gonzalez.

I tak Pablo stał się idolem Argentynek. Sceny erotyczne w Resistire z jego udziałem były równie gorące, jak sceny z udziałem Facunda Arany i Nancy Duplaa w Ojcu Coraje. "Rozbierałem się już w Los buscas... i spodziewałem się, że i tym razem się bez tego nie obejdzie. Nie uciekam od tego. Prywatnie lubię pobłażać swoim słabostkom: dobremu winu, dobrmu jedzeniu. Nie lubię ćwiczyć, po prostu naturze zawdzięczam to, że jestem szczupły. Ale ponieważ zdejmuję publicznie koszule, zacząłem o siebie dbać. W telenowelach są heroiny i amanci. A amant ma przyciągać wzrok swoją fizycznością, tak to już jest" - mówił otwarcie Pablo. Dodawał też: "Telewizja jest bardzo dobrym miejscem pracy. Dostajesz swoją szansę dzień po dniu, odcinek po odcinku. Pracujsz w marszu i z marszu musisz rozwiązywać problemy, a to bardzo dobrze dla aktora, bo dużo się uczy." Jednak znów zrobił sobie przerwę od telewizji. W tym roku zagrał w filmie El Metodo jednego z najlepszych argentyńskich reżyserów Marcela Pineyro (Kamchatka, Popioły raju - Cenizas del paraiso). W przyszłym zagra w Atili, fimie o autentycznej ucieczce grupy młodych ludzi z więzienia w czasach junty wojskowej.

Ostatnio spróbował też swych sił w reżyserii: wyreżyserował wideoklip rockowego zespołu Balas berdidas. Członkowie zespołu i Pablo wychowali się na tym samym przedmieściu. Mieszkańcy barrio zgodnie twierdzą, że mimo sławy Pablo zachowuje się tak samo, jak wtedy gdy tam mieszkał - a z domu rodziców wyprowadził się dopiero gdy miał lat 25.

kliknij na zdjęcie, aby je powiększyć